W końcu, w końcu spełniło się moje największe marzenie: wraz Magdą oraz moją ex-szefową ze Znaku, Małgosią Szczurek, założyliśmy w trójkę wydawnictwo – Karakter. Więcej informacji na temat tego przedsięwzięcia znajduje się na stronie www.karakter.pl. Wygląda na to, że dwutorowo teraz się będzie toczyć moje życie zawodowe: z jednej strony pozostanę grafikiem i nadal będę projektować okładki, a z drugiej – śmiało wkroczę w cudowny świat kalkulacji (yay!), poszukiwania tytułów itd. Przede wszystkim jednak w końcu będę mógł się zmierzyć z sytuacją, w której o okładce i wnętrzu książki decyduję tylko i wyłącznie ja. Trochę to onieśmielające, ale cóż. Do tej pory przygotowałem logo, stronę internetową oraz promocyjną pocztówkę. Na zdjęciu: efekt końcowy oraz ujęcie z sesji zdjęciowej: wewnątrz papierowego potwora – Magda. Zdjęcie – jak zawsze Marcin Jędrysiak.

W ramach porządków wygrzebałem z dysku projekt, którego nie udało się, mimo mojego wielkiego żalu, zrealizować. Sprawa rozstrzygała się dość długo, dyrektor artystyczny w WL-u, Marek Pawłowski, walczył o tę okładkę jak lew, ale ostatecznie wydawnictwo zdecydowało się na projekt z angielskiego oryginału. No i niedobrze, bo po pierwsze jest średni, po drugie nijak się ma do makiety, a po trzecie szkoda dowcipu: sama okładka jest cytatem z plakatu do “Szczęk”, przy czym kołyszący się na falach melonik symbolizuje głównego bohatera: flegmatycznego i zahamowanego Angola, którego los rzuca w środek międzynarodowej przygody związanej z, tak, zarybianiem łososiem rzek Jemenu.

Kiedy jeździłem po Turcji, nawet nie przypuszczałem, że przyjdzie mi kiedyś projektować okładkę do kryminału o stambulskich transwestytach. Główny bohater jest zdolnym informatykiem, a jednocześnie superlaską i właścicielką nocnego klubu. Potrafi też, jeśli trzeba, spuścić manto wrednym heteroseksualnym typom oraz rozwikłać zagmatwaną zagadkę zabójstwa swojego znajomka o wdzięcznym przezwisku, a jakże by inaczej, Buziaczek. Okładka mogła iść tylko w jednym kierunku: trzeba było pożenić męski i żeński pierwiastek, musiałem go niestety żenić na swojej lewej dłoni. Marcin Jędrysiak robił zdjęcia, ja przez chwilę wyglądałem jak Wolverine z X-Menów,a teraz, po dwóch tygodniach od sesji, nadal nie mogę pozbyć się z paznokci resztek tego cholernego kleju do tipsów.

Kolejna książka dla wydawnictwa W.A.B. Tym razem thriller. Thriller! Rzadko je czytam, jeśli zbaczam w stronę literatury popularnej, to raczej w stronę kryminału, ale projektować okładki thrillerów lubię, przede wszystkim dlatego, że wbrew pozorom to chyba jedno z trudniejszych wyzwań: zrobić coś rynkowego i krzykliwego, a jednocześnie się przy tym nie skompromitować. Arsenał środków jest raczej ograniczony: typografia musi być widoczna z daleka (tu FF Gothic), dobrze, jeśli pojawi się srebro (tu się pojawia). Cieszę się, że udało mi się uniknąć Trajana, zdjęcie też jest nawet klimaciarskie i niezbyt kawu na ławu, a smaczek dodatkowy jest taki, że na froncie znajdują się nadrukowane elementy NATO-wskiej mapy sztabowej, choć ich wykorzystanie pewnie przyprawiłoby każdego sztabowca o ból głowy.

Ech, przeleżała się okładka parę miesięcy w wydawnictwie, wszystko było już potwierdzone, bębniłem tylko nerwowo palcami w stół w oczekiwaniu na grubość grzbietu, kiedy nadeszła informacja, że zmieniła się koncepcja i wydawca prosi mnie o przygotowanie okładki ze zdjęciem. Proszę bardzo, jeśli komuś wydaje się to łatwe – niech szuka niebanalnych zdjęć bulterierów. Zapewniam, że można je policzyć na palcach jednej ręki. W końcu trafiłem do Getty Images, zdjęcie wydało mi się odpowiednie, skoro jednak życie głównego bohatera za sprawą psa przybiera nieoczekiwany obrót, i sprawy stają na głowie, postanowiłem zdjęcie o 90 stopni obrócić. Tytuł krojem Clarendon, który sam jest masywny i nabity niczym bulterier.

No pięknie, dwa miesiące od ostatniego wpisu, teraz hurtowo uzupełniam zaległości. Zaczynamy od Colfera: tym razem nie są to przygody Artemisa Fowla, ale opowieść o chłopcu z Irlandii, który z całą rodziną przeprowadza się do Maroka. Poznaje tam swojego rówieśnika, Omara, i choć angielszczyzna tego ostatniego jest, lekko mówiąc, połamana i porozumiewa się głównie za pomocą sloganów z reklam, dwaj koleżkowie dość szybko zadzierzgują więzy przyjaźni i popadają w niemałe kłopoty. Projektowanie książek dla dzieci to czysta radość: tekst nieskomplikowany, temat przyjemny; jedyna trudność w tym, jak choć trochę uciec od banału.